برای نسخه فارسی به پایین صفحه مراجعه کنید
Dependency Has a Price: Saudi Arabia’s September Reckoning
In the space of a week, Saudi Arabia watched its security architecture crack on every front simultaneously. The United States declined to help. The Mecca Pact partners offered words but not weapons. And the Houthis, the non-state actor Riyadh has been trying to defeat for over a decade, seized a port city, an island inside Bab el-Mandeb, and fired missiles at Aramco facilities, all while announcing a maritime blockade of the kingdom. For Crown Prince Mohammed bin Salman, September 2026 is the moment every assumption about Saudi security was tested at once.
The Houthi Escalation
On September 8, 2026, the Houthis struck military and oil installations across southern Saudi Arabia. Houthi spokesman Yahya Sarea claimed “dozens of ballistic missiles and drones” hit Aramco facilities in Abha, Najran, and Jazan, as well as King Khalid Air Base near Khamis Mushait. Saudi authorities reported 73 injured and fires that temporarily halted operations at several energy facilities.
The territorial gains were more consequential than the strikes. Houthi forces routed Saudi-backed Yemeni troops and seized the port city of Mokha, roughly 80 kilometers from Bab el-Mandeb. They also took Perim Island inside the strait and the coastal town of Dhubab. These gains give the Houthis a commanding position around a chokepoint through which oil equivalent to about 7 percent of global production normally passes. The Houthis then announced a maritime blockade of Saudi Arabia, targeting Saudi ships while allowing others to transit.
Why Trump Said No
Crown Prince Mohammed bin Salman called Trump twice on September 10, urging U.S. strikes on the Houthis. Trump declined. What followed reveals the limits of what the Saudi-American relationship actually delivers.
The most immediate factor may be personal. In May 2026, Saudi Arabia refused to allow the U.S. to use its airspace or Prince Sultan Air Base for Operation Project Freedom, a mission to escort oil tankers through the Strait of Hormuz. Riyadh informed Washington that American aircraft would not be permitted to operate from the base or fly through Saudi airspace, after Trump had already announced the operation publicly without notifying Riyadh. A personal call between Trump and MBS failed to resolve it. Trump shelved the plan. Whether Trump’s refusal reflects lingering resentment over that snub, or simply cold strategic calculation, the effect is the same.
The political calculus matters too. With November midterms weeks away, the Iran war is already deeply unpopular, with roughly 25 percent of Americans supporting it. Expanding into Yemen would further alienate voters at the worst possible moment. Trump has signaled he wants the Iran war to end “immediately” after the midterms. Opening another theater now works directly against that.
Trump may also be calculating that a disruption in Red Sea maritime traffic serves his interests in a different way. Any sustained closure of Bab el-Mandeb would primarily impact Saudi oil exports to Far East Asia and the flow of goods from Asia to Europe. Countries like the United Kingdom, France, Japan, and South Korea, whose economies depend on that traffic, would face pressure to deploy naval forces to the region themselves. Trump may see this as an opportunity to force allies to bear more of the burden, consistent with his broader position that America’s partners need to contribute more to their own security.
Behind all of it is a more fundamental problem: the U.S. Military is overstretched. Six months of combat with Iran have taken a severe toll. Iranian strikes destroyed much of a U.S. logistics hub in GCC countries, forcing resupply operations from Diego Garcia, over 2,000 miles away. U.S. stockpiles of smart munitions and interceptors have been depleted way below the needed levels across all U.S. military theaters. Opening another theater is not feasible, regardless of what Riyadh wants.
Despite refusing direct strikes, Washington has not abandoned Saudi Arabia entirely. About 200 U.S. military personnel are providing non-kinetic support in the kingdom, and Admiral Brad Cooper traveled to Riyadh on September 10 for urgent coordination. Intelligence and targeting data will continue to flow.
The Mecca Pact: Political Accord, Not War Alliance
On August 7, 2026, Saudi Arabia, Pakistan, and Turkey signed the Mecca Joint Defence Agreement, framed as a mutual defense treaty. One month later came its first real test.
Pakistan condemned the Houthi attacks and initially suggested the pact could be activated. Within 48 hours, its foreign ministry clarified that no military response was being discussed and ruled out ground troops. Turkey similarly condemned the attacks and showed no appetite for military involvement.
The reasons go deeper than diplomatic reluctance. Pakistan’s Shia Muslim population is estimated at 15 to 20 percent of its 230 million people, with deep connections to Iran. The Houthis belong to the Zaidi community, an offshoot of Shia Islam. Military action against a Shia group aligned with Iran could inflame sectarian tensions domestically. Pakistani Shia clerics have explicitly warned against being pulled into Middle Eastern wars under the Mecca Pact. For Islamabad, this is a potential domestic crisis, not just a diplomatic inconvenience.
Both countries also have more pressing problems of their own. Turkey’s attention is fixed on Israeli expansion in Syria, including the August 18 airstrikes on Abu al-Duhur military airport in Idlib, which Turkey strongly condemned. Pakistan is managing its border tensions with India, still simmering after last year’s short war, and cannot afford to destabilize its western frontier or its role mediating between Washington and Tehran.
The Mecca Pact was a political statement dressed in military language. September 2026 removed the disguise.
A Coordinated Operation, Not a Coincidence
Iran had already closed the Strait of Hormuz. The Houthi seizure of Mokha, Perim Island, and Dhubab on September 8 closed Bab el-Mandeb from the south. Iranian-backed Iraqi militias struck the East-West pipeline on September 10-11, Saudi Arabia’s last viable export corridor. The Associated Press, citing regional officials, confirmed the attacks were coordinated (AP, September 12, 2026). The Institute for the Study of War documented that the Houthis had been coordinating with the IRGC and Iraqi militias since July 28 (ISW, September 11, 2026). Saudi Arabia had no export route left.
On September 8, Iran captured a U.S. Anduril Dive-LD autonomous underwater drone at the entrance to the Strait of Hormuz and shot down a U.S. MQ-1 drone over the strait using what it described as a new advanced air defense system (Express Tribune, September 8, 2026). Iran also reported attacking 10 ships near the Strait of Hormuz in response to U.S. strikes on Iranian oil tankers (CBS News, September 9, 2026).
Masoud Pezeshkian was sitting in New Delhi at the BRICS summit alongside Xi Jinping, Vladimir Putin, and Narendra Modi, as his forces closed every Saudi oil export route. Saudi Arabia’s Foreign Minister, Prince Faisal bin Farhan, was also in attendance, but he could not secure meaningful support from the BRICS members in the room. The New Delhi Declaration, adopted that day, called for “restraint in the Middle East” and “smooth flow of global trade” without condemning Iran’s actions (Al Jazeera, September 12, 2026). It also explicitly criticized “unilateral sanctions not authorized by the UN Security Council,” a direct rebuke of Washington’s Economic D-Day measures announced just eighteen days earlier, without naming the United States. The world’s largest emerging economies publicly rejected the American sanctions framework while Iran’s allies were demonstrating military reach across three simultaneous fronts.
MBS’s Dilemma
For MBS, the options are limited and none of them are good. A kingdom that has spent decades and hundreds of billions acquiring military hardware cannot defend its territory against a non-state actor. Its closest ally declined to intervene. Its new defense partners offered condemnations, not soldiers.
He can fight the Houthis, which Saudi Arabia has been attempting since 2015 with nothing to show for it. The Houthis are now significantly stronger, better armed, and in control of territory that gives them leverage over Saudi export routes. A renewed Saudi offensive would be costly, likely inconclusive, and risk further escalation.
Or he can pursue a negotiated off-ramp, which evidence suggests is already quietly underway. Saudi and Omani officials have been meeting in Salalah, with Oman serving as the channel to Tehran that Riyadh cannot use directly. That path requires accepting a Houthi-dominated Yemen, withdrawing support from opposition groups. Saudi Arabia’s path out runs through Iran, whether Riyadh acknowledges it publicly or not. Iran will not use that influence for free. Any settlement will require Saudi Arabia to pay a political price, likely a formal end to its support for anti-Iran regional policies, a degree of recognition of Iranian influence in Yemen, and possibly a broader accommodation of Tehran’s role in the Gulf.
What This Moment Reveals
September 2026 is what happens when purchased security meets its first real test. Saudi Arabia spent decades acquiring advanced weapons, hosting American forces, and signing defense pacts. When the moment came, none of it held. Washington had its own reasons for staying out. The Mecca Pact partners had their own reasons for standing aside. And the kingdom was left facing a militia it cannot defeat, controlling the chokepoints its economy depends on, while absorbing the consequences of a war it never chose to fight.
MBS and the other GCC leaders must by now understand what this arrangement actually means. When Israeli and American interests diverge from their own, they are expendable. Israel started this war. The United States brought it to the Gulf without consultation or warning. The GCC became the battlefield for objectives they were never asked about and consequences they are paying for alone. All the weapons, all the bases, all the billions recycled into the American defense industry, and none of it bought them a seat at the table where the decision was made.
By: M. Davar
September 12, 2026
The views expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect the official policy or position of IranOnline.com.
—————————————————————————————————–
Below are a few of recently published related article by M. Davar
How America Convinced Iran It Needs the Bomb
Washington Showed Its Hand. Iran Held the Clock
The Israel-U.S. Iran Gamble: Four Tracks, Four Failures
The Mecca Agreement: Three U.S. Allies, One Shared Conclusion
Iran’s Two-Pronged Strategy: Base Denial and Hormuz Control
Iran’s Nuclear Threshold: How Close Is Tehran to Building a Bomb?
The Strait of Hormuz and the Limits of International Law
Fighting Iran from a Thousand Miles Out: Can Washington Sustain It?
A Miscalculated War in Search of a Face-Saving Exit
Beyond the Battlefield: How Iran Took Its War Online
Khamenei Funeral: Islamic Republic Turns Grief into Geopolitics
How Iran Became the Petrodollar’s Biggest Threat
The Islamic Republic of Iran’s Military Doctrine: How It Was Built and Why It Worked
What the U.S. Could Not Win by War, It Will Not Win in Negotiation
The Trap: Why Neither Washington nor Tehran Can Walk Away
From Hiroshima to Isfahan: America’s Selective Nuclear Morality
The Israel–U.S. War Against Iran: Strategic Miscalculation and Global Consequence
Sanctions vs. Workarounds: How Iran Keeps Money Moving
The Illusion of Protection: How the Iran War Changes the Gulf’s Reality
The Isfahan Operation: Rescue or an Attempt to Retrieve Enriched Uranium?
The hidden constraint driving urgency in Washington and patience in Tehran
From Nuclear Prevention to Proliferation
The U.S. and Israel: From “Weekend War” to Strategic Failure
Reza Pahlavi and the Line of Betrayal
No Kings in Washington, A Throne for Tehran
Israel’s Long Strategy Against Iran and the Reza Pahlavi Question
Exile, Intervention, and a Nation Trapped Between Power and Betrayal
Name Recognition Is Not Legitimacy: The Limits of Exile Leadership
Bombing Creates Rubble. It Does Not Create Democracy
Pushing Toward Conflict: The Calculations Driving the U.S. and Iran to the Brink
Manufacturing a Leader? The Rise of Reza Pahlavi
Iran’s Revolution: The Distance Between Rhetoric and Resistance
Iran at the Crossroads: Liberation, Illusion, and the Cost of Foreign Salvation
The Cost of Denial: How Iranian Exiles Repeat the Mistakes of Cuba and Vietnam
Regime Change in Iran, Forced from Outside: A Cure Far Deadlier Than the Disease
Iran at a Crossroads: Domestic Unrest, Foreign Meddling, and the Battle for Post-Conflict Politics
A New Chapter for the Middle East: Lessons from the Iran-Israel War
The Illusion of Victory: The High Cost of Attacking Iran
Israel’s Strike on Iranian Nuclear Facility Sparks Concern Over Erosion of International Law
The Unspoken Deterrent: Iran’s Enriched Uranium and the Specter of Dirty Bombs
An Iran-US & Israel War Would Not Be Contained: A Global Catastrophe in the Making
A War with Iran: A Risky Gamble with Global Consequences
وابستگی بهایی دارد: حسابوکتاب سپتامبر عربستان سعودی
وابستگی بهایی دارد: حسابوکتاب سپتامبر عربستان سعودی
در طول یک هفته، عربستان سعودی شاهد فروپاشی معماری امنیتی خود در تمام جبههها به طور همزمان بود. ایالات متحده کمک نکرد. شرکای پیمان مکه واژهها عرضه کردند، نه سلاح. و حوثیها، بازیگر غیردولتی که ریاض بیش از یک دهه است در تلاش برای شکست دادنشان است، یک شهر بندری، یک جزیره در دل بابالمندب را تصرف کردند و به تأسیسات آرامکو موشک شلیک کردند، در حالی که همزمان محاصره دریایی پادشاهی را اعلام میکردند. برای ولیعهد محمد بن سلمان، سپتامبر ۲۰۲۶ لحظهای است که هر فرضی درباره امنیت عربستان به یکباره به آزمون گذاشته شد.
تشدید حوثیها
در هشتم سپتامبر ۲۰۲۶، حوثیها به تأسیسات نظامی و نفتی در جنوب عربستان سعودی حمله کردند. سخنگوی حوثیها یحیی سریع مدعی شد «دهها موشک بالستیک و پهپاد» به تأسیسات آرامکو در ابها، نجران و جازان و همچنین پایگاه هوایی ملک خالد نزدیک خمیسمشیط اصابت کرده است. مقامات سعودی از ۷۳ زخمی و آتشسوزیهایی که به طور موقت عملیات چندین تأسیسات انرژی را متوقف کرد خبر دادند.
دستاوردهای سرزمینی از خود حملات مهمتر بود. نیروهای حوثی، نیروهای یمنی تحت حمایت عربستان را شکست دادند و شهر بندری مخا، در فاصله تقریباً هشتاد کیلومتری از بابالمندب را تصرف کردند. جزیره پریم در داخل تنگه و شهر ساحلی ذوباب را نیز به چنگ آوردند. این دستاوردها موقعیت مسلطی را به حوثیها در اطراف گلوگاهی میدهد که نفتی معادل حدود هفت درصد از تولید جهانی از آن میگذرد. حوثیها سپس محاصره دریایی عربستان را اعلام کردند و گفتند کشتیهای سعودی را هدف میگیرند اما به سایر شناورها اجازه عبور میدهند.
چرا ترامپ نه گفت
ولیعهد محمد بن سلمان دهم سپتامبر دو بار با ترامپ تماس گرفت و خواستار حملات آمریکا به حوثیها شد. ترامپ نپذیرفت. آنچه پس از آن آشکار شد، محدودیتهای واقعی رابطه عربستان-آمریکا را نشان میدهد.
فوریترین عامل شاید شخصی باشد. در مه ۲۰۲۶، عربستان سعودی اجازه استفاده آمریکا از فضای هواییاش یا پایگاه هوایی شاهزاده سلطان را برای عملیات آزادی پروژه، مأموریتی برای اسکورت نفتکشها از تنگه هرمز، نداد. ریاض به واشنگتن اعلام کرد که هواپیماهای آمریکایی اجازه فعالیت از پایگاه یا پرواز از فضای هوایی عربستان را ندارند، در حالی که ترامپ پیش از اطلاعرسانی به ریاض، عملیات را در شبکههای اجتماعی اعلام کرده بود. یک تماس شخصی بین ترامپ و محمد بن سلمان هم مشکل را حل نکرد. ترامپ طرح را کنار گذاشت. در هر صورت، چه خودداری ترامپ از کینهای باشد که از آن رویارویی باقی مانده، چه صرفاً محاسبه استراتژیک سرد، نتیجه یکی است.
معادله سیاسی هم اهمیت دارد. با نزدیک شدن انتخابات میاندورهای نوامبر، جنگ ایران با تنها حمایت حدود بیست و پنج درصد از آمریکاییها به شدت محبوبیت ندارد. گسترش جنگ به یمن در بدترین لحظه ممکن رأیدهندگان را بیشتر از جمهوریخواهان دور میکند. ترامپ نشان داده که میخواهد جنگ ایران بلافاصله پس از میاندورهایها پایان یابد. باز کردن یک جبهه دیگر دقیقاً با این هدف در تضاد است.
ترامپ شاید حسابوکتاب دیگری هم داشته باشد. هر گونه اختلال پایدار در ترافیک دریایی دریای سرخ عمدتاً بر صادرات نفت عربستان به شرق آسیا و جریان کالا از آسیا به اروپا تأثیر میگذارد. کشورهایی مثل انگلستان، فرانسه، ژاپن و کره جنوبی که اقتصادشان به این مسیر وابسته است، ناگزیر میشوند که خود نیروی دریایی به منطقه اعزام کنند. ترامپ شاید این را فرصتی ببیند تا متحدان را وادار کند بار بیشتری بر دوش بکشند، سازگار با موضع کلیتر او که معتقد است شرکای آمریکا باید بیشتر برای امنیت خودشان هزینه کنند.
در پس همه اینها مشکل اساسیتری نهفته است: نیروی نظامی آمریکا بیش از حد کشیده شده. شش ماه نبرد با ایران تاوان سنگینی گرفته. حملات ایران بخش بزرگی از یک مرکز لجستیک آمریکا در کشورهای شورای همکاری خلیج فارس را منهدم کرد و عملیات تأمین لجستیکی را به دیگو گارسیا، بیش از سه هزار کیلومتر دورتر، کشاند. ذخایر مهمات هوشمند و موشکهای رهگیر آمریکا در همه تئاترهای نظامی به مراتب پایینتر از سطح موردنیاز تحلیل رفته است. باز کردن یک جبهه دیگر، صرفنظر از خواسته ریاض، امکانپذیر نیست.
با وجود خودداری از حملات مستقیم، واشنگتن عربستان سعودی را به حال خود رها نکرده. حدود دویست نفر پرسنل نظامی آمریکا حمایت غیررزمی در پادشاهی ارائه میدهند و دریاسالار برد کوپر فرمانده سنتکام دهم سپتامبر برای هماهنگی فوری به ریاض سفر کرد. جریان دادههای اطلاعاتی و هدفگیری ادامه خواهد یافت.
پیمان مکه: توافق سیاسی، نه اتحاد جنگی
در هفتم اوت ۲۰۲۶، عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه موافقتنامه دفاع مشترک مکه را امضا کردند که به عنوان یک معاهده دفاع متقابل چارچوببندی شد. یک ماه بعد اولین آزمون واقعی آن فرا رسید.
پاکستان حملات حوثی را محکوم کرد و در ابتدا پیشنهاد داد که پیمان میتواند فعال شود. ظرف چهل و هشت ساعت، وزارت خارجهاش روشن کرد که هیچ واکنش نظامی در دستور کار نیست و نیروی زمینی را رد کرد. ترکیه هم به همین شکل حملات را محکوم کرد و هیچ اشتیاقی برای دخالت نظامی نشان نداد.
دلایل عمیقتر از بیرغبتی دیپلماتیک است. جمعیت شیعه مسلمان پاکستان پانزده تا بیست درصد از دویست و سی میلیون نفر جمعیت این کشور تخمین زده میشود که پیوندهای عمیقی با ایران دارند. حوثیها به جامعه زیدی تعلق دارند که شاخهای از اسلام شیعی است. اقدام نظامی علیه یک گروه شیعی همسو با ایران میتواند تنشهای مذهبی داخلی را شعلهور کند. روحانیون شیعه پاکستانی صراحتاً هشدار دادهاند که نباید تحت پیمان مکه به جنگهای خاورمیانه کشیده شوند. برای اسلامآباد این یک بحران داخلی بالقوه است، نه صرفاً یک مشکل دیپلماتیک.
هر دو کشور مشکلات فوریتری دارند. توجه ترکیه به گسترش اسرائیل در سوریه، از جمله حملات هوایی هجدهم اوت به فرودگاه نظامی ابوالضهور در ادلب که ترکیه آن را به شدت محکوم کرد، معطوف است. پاکستان هم مشغول مدیریت تنشهای مرزی با هند است که پس از جنگ کوتاه سال گذشته هنوز جوشان است و نمیتواند جبهه غربیاش یا نقشش به عنوان میانجی بین واشنگتن و تهران را بیثبات کند.
پیمان مکه یک بیانیه سیاسی بود که لباس نظامی پوشیده بود. سپتامبر ۲۰۲۶ این لباس را درآورد.
یک عملیات هماهنگ، نه تصادف
ایران پیش از این تنگه هرمز را بسته بود. تصرف مخا، جزیره پریم و ذوباب توسط حوثیها در هشتم سپتامبر، بابالمندب را از جنوب بست. شبهنظامیان عراقی وابسته به ایران در دهم تا یازدهم سپتامبر به خط لوله شرق-غرب، آخرین مسیر صادراتی قابل اتکای عربستان، حمله کردند. آسوشیتدپرس به نقل از مقامات منطقهای تأیید کرد که این حملات هماهنگ بودهاند (آسوشیتدپرس، ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶). موسسه مطالعات جنگ مستند کرد که حوثیها از بیست و هشتم جولای با سپاه پاسداران و شبهنظامیان عراقی هماهنگ بودهاند (موسسه مطالعات جنگ، ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶). عربستان سعودی هیچ مسیر صادراتیای نداشت.
در هشتم سپتامبر، ایران یک پهپاد زیرآبی خودکار آمریکایی را در ورودی تنگه هرمز توقیف و یک پهپاد امکیو-یک آمریکایی را بر فراز تنگه با آنچه سامانه پدافند هوایی پیشرفته جدید توصیف کرد سرنگون کرد (اکسپرس تریبیون، ۸ سپتامبر ۲۰۲۶). ایران همچنین گزارش داد که در واکنش به حملات آمریکا به نفتکشهای ایرانی، به ده کشتی در نزدیکی تنگه هرمز حمله کرده است (سیبیاس نیوز، ۹ سپتامبر ۲۰۲۶).
مسعود پزشکیان در نشست بریکس در نیودهلی در کنار شی جینپینگ، ولادیمیر پوتین و نارندرا مودی نشسته بود در حالی که نیروهایش هر مسیر صادرات نفت عربستان را میبستند. وزیر خارجه عربستان، شاهزاده فیصل بن فرحان، هم در این نشست حضور داشت اما نتوانست حمایت معناداری از اعضای بریکس در آن اتاق به دست آورد. اعلامیه نیودهلی که همان روز صادر شد، خواستار «خویشتنداری در خاورمیانه» و «جریان روان تجارت جهانی» شد بدون اینکه اقدامات ایران را محکوم کند (الجزیره، ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶). این اعلامیه همچنین صراحتاً «تحریمهای یکجانبهای که مجوز شورای امنیت سازمان ملل را ندارند» را به انتقاد کشید، پاسخی مستقیم به اقدامات روز دی اقتصادی واشنگتن که تنها هجده روز پیش اعلام شده بود، بدون اینکه نام آمریکا را ببرد. بزرگترین اقتصادهای نوظهور جهان به صراحت چارچوب تحریمی آمریکا را رد کردند در حالی که متحدان ایران در سه جبهه همزمان توانایی نظامیشان را به نمایش میگذاشتند.
معضل محمد بن سلمان
برای محمد بن سلمان، گزینهها محدود و هیچکدام خوب نیستند. پادشاهی که دههها و صدها میلیارد دلار صرف تهیه تجهیزات نظامی کرده نمیتواند از سرزمینش در برابر یک بازیگر غیردولتی دفاع کند. نزدیکترین متحدش از دخالت سر باز زد. شرکای دفاعی جدیدش محکومیتها عرضه کردند، نه سرباز.
میتواند با حوثیها بجنگد، کاری که عربستان سعودی از سال ۲۰۱۵ امتحان میکند و هیچ دستاوردی نداشته. حوثیها اکنون به مراتب قویتر، مجهزتر و در کنترل سرزمینی هستند که به آنها اهرمی بر مسیرهای صادراتی عربستان میدهد. یک تهاجم تازه سعودی پرهزینه، احتمالاً بینتیجه و در معرض تشدید بیشتر خواهد بود.
یا میتواند به دنبال یک راه خروج از طریق مذاکره باشد که شواهد نشان میدهد آرام آرام در جریان است. مقامات عربستانی و عمانی در صلاله با هم دیدار داشتهاند و عمان کانالی به تهران است که ریاض نمیتواند مستقیماً از آن استفاده کند. این مسیر مستلزم پذیرش یمن تحت کنترل حوثیها و قطع حمایت از گروههای مخالف است. راه خروج عربستان از ایران میگذرد، چه ریاض این را علناً بپذیرد چه نه. ایران هم از این نفوذش رایگان استفاده نخواهد کرد. هر توافقی مستلزم پرداخت بهای سیاسی از سوی عربستان است، احتمالاً پایان رسمی حمایت از سیاستهای ضدایرانی در منطقه، درجهای از به رسمیت شناختن نفوذ ایران در یمن و شاید تطبیق گستردهتری با نقش تهران در خلیج فارس.
آنچه این لحظه آشکار میکند
سپتامبر ۲۰۲۶ آن چیزی است که وقتی امنیت خریداریشده با اولین آزمون واقعی روبرو میشود اتفاق میافتد. عربستان سعودی دههها سلاح پیشرفته خرید، نیروهای آمریکایی را در خاک خود پذیرفت و پیمانهای دفاعی امضا کرد. وقتی لحظه موعود رسید، هیچکدام پایدار نماند. واشنگتن دلایل خودش برای کنار ماندن داشت. شرکای پیمان مکه دلایل خودشان برای عقبنشینی داشتند. و پادشاهی تنها ماند روبروی شبهنظامیانی که نمیتواند شکست بدهد، در حالی که گلوگاههای اقتصادیاش را در کنترل دارند و عواقب جنگی را که هرگز انتخاب نکرده تحمل میکند.
محمد بن سلمان و دیگر رهبران شورای همکاری خلیج فارس باید تا حالا درک کرده باشند که این ترتیب واقعاً به چه معناست. وقتی منافع اسرائیل و آمریکا از منافع آنها فاصله میگیرد، قابل فدا شدن هستند. اسرائیل این جنگ را شروع کرد. ایالات متحده آن را بدون مشورت یا هشدار به خلیج فارس آورد. کشورهای شورای همکاری به میدان نبردی برای اهدافی که هرگز از آنها پرسیده نشد و عواقبی که به تنهایی میپردازند تبدیل شدند. تمام سلاحها، تمام پایگاهها، تمام میلیاردهایی که در صنعت دفاعی آمریکا چرخش یافت، و هیچکدام برایشان جایی در میزی که آن تصمیم گرفته شد به آنها نداد.
نوشته: م. دوار
۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶